MIJN HUWELIJK EN KINDEREN, MIJN TIJD BIJ DE LUCHTMACHT EN NAMSA

Nadat ik op 1 maart 1955 bij de Luchtmacht onder de krijgstucht was gesteld, zoals dat in die tijd heette begon mijn opleiding op de Snijderskazerne te Nijmegen. Mijn squadron commandant in die tijd was de kapitein Malinckrodt. De peletonscommandant was een nietszeggende tweede luitenant (diensplichtig). Je begon als recruut en de opleiding was zwaar wat betreft je uithoudingsvermogen. Je kreeg praktische vakken als exercitie, velddienst, EHAF (Eerste hulp aan het front.) en schietoefeningen. De velddienstoefeningen bestonden uit schuttersputjes graven tentjesopzetten, camoufleren en nog meer van die onzin en ook over meerdere dagen. Ook droppingsoefeningen werden gehouden, dan werd je meestal als het donker was, ergens in een bos afgezet met 3 of 4 man en moest je naar de kazerne terug zien te komen. Navigatieapparatuur was er destijds nog niet, zodat je eerst op de kaart de omgeving moest verkennen en als je dan was georiënteerd kon de wandeling (of met de taxi!) aan de tocht beginnen. Je draaide ook al wacht aan de poort en zo. Alles bi alles een verrekt ongezellige tijd. Na deze vervelende 66 maanden kregen we het examen geoefend soldaat, daar slaagden allen voor. Alle geslaagden werden meteen bevorderd tot soldaat der eerste klasse.

Na deze eerste opleiding volgde de vakopleiding, voor mij was die op de Radio en Radarschool in Schaarsbergen bij Arnhem. Dat was een heel fijne overgang ik werd daar opgeleid tot vliegtuig radio en radarmonteur. De lessen waren in het begin alleen theoretisch, je leerde alle elektronica element zoals buizen, weerstanden, condensatoren, etc. en wist die ook te berekenen en in schakelingen toe te passen. later werden deze lessen uitgebreid naar de praktische toepassingen in een elektronicalaboratorium. Dat waren geweldige lessen met zeer ervaren docenten. Na 9 maanden was examen en slaagde ik met een heel hoge score. De vervolgopleiding gingen we met enkele collega's volgen op het United States Air Force Center in Erding Duitsland, maar vooraf kregen we nog een korte opleiding tijdens tewerkstelling (OTT) op de vliegbasis Volkel. Uiteindelijk gingen we met een Luchtmacht Dakota naar die vliegbasis met enkel beroeps, aangevuld met dienstplichtigen. Die cursus duurde 7 maanden (ik was de enige beroepsmilitair die voor deze cursus slaagde). Daarna volgende mijn vaste tewerkstelling op de vliegbasis Twenthe aan de F-86k Sabre 'Allweather Fighter'. Een zeer geavanceerde kist aan het 'MG4 Fire Control System'. Dit systeem had een acquisition (rondzoek) en trackking (volg) radar. Hiermee kon de vlieger niet alleen doelen opsporen, maar ook ook volgen, tevens diende de apparatuur ook als elektronisch vizier. Op deze vliegbasis had ik mijn eerste tegenvaller, de gezakte beroepsmilitairen van de cursus in Erding zag ik in de trein en zij waren al bevorderd tot korporaal, terwijl ik als geslaagde nog rondliep als soldaat der eerste klasse. Dat was niet mijn tegenvaller er zouden er nog vele volgen (snap eigenlijk niet dat ik bij de Luchtmacht ben gebleven.

Op deze vliegbasis kwam ik dagelijks in gesprek met vliegers en langzaam ontstond bij mij het verlangen om ook de

Fokker_S11
        Fokker S-11

vliegeropleiding te gaan volgen. In die tijd kende men nog het fenomeen onderofficier vlieger. Ik solliciteerde daarvoor en na een strenge keuring met veel praktische oefeningen werd ik aangenomen on opleiding op de Elementaire Vliegeropleiding (EVO) op de Vliegbasis Gilze-Rijen. Na zo'n 16 vlieguren gingen we al solo op de S-11 en na 20 vlieguren slaagde ik voor de EVO-opleiding. (Intussen kreeg ik in die tijd wel 2 bevorderingen op 1 dag, tot korporaal en korporaal der eerste klasse.)

Vervolgens gingen we over naar de Voortgezette Vliegeropleiding (VVO) en gingen we vliegen op de Harvard. Na ongeveer 7 uren vliegen waren we al weer solo en volgden veel overlandjes en vooral oriëntatielessen, want je moet wel weten waar je vliegt. Uiteindelijk na zo'n 100 uren vliegen slaagde ik voor deze opleiding en werden vlieger met een Klein Militair Vliegbrevet. Toen werd het wachten om geplaatst te worden in de Verenigde Staten, nabij Phoenix, Arizona voor de vervolgopleiding tot jetvlieger, met het Groot Militair Vliegbrevet in uitzicht. Zover is het bij mij niet gekomen, in de wachttijd voor de uitzending naar de US moesten we maar wat oefenen. Op een gegeven dag kregen we de opdracht om met 2 G+Harvards naar Den

Harvard
                   Harvard

Helder (de Kooi) te vliegen, langs de kust heen over land terug. Een collega vlieger vloog in de ene harvard en werd als commandant van de vlucht aangewezen. Vliegen langs de kust is eenvoudig na het opstijgen vlieg je zolang westwaarts tot de aan de Noordzee komt , daar maak je een rechterbocht en met een uurtje zit je boven den Helder. Landen op de Kooi , daar de lunch gebruiken en verwaand rondlopen in je vliegeroveral.

Toen weer voor voor de overland naar Gilze-Rijen. Mijn collega (commandant) had juist dat weekeinde ervoor verkering gekregen en stelde voor om via Utrecht terug te vliegen, aldus geschiedde. Boven Utrecht zij we wat lager gaan vliegen op zo'n 3000 voet hoogte en de collega kon niet nalaten even naar zijn verkering te groeten met wat links-rechts-geschommel. Dat we direct in de Ground Control van de vliegbasis Soesterberg kwam niet in ons op. Daarna op huis (Gilze-Rijen) aan, die vlucht is niet bijzonder moeilijk je houdt de spoorweg richting 's-Hertogenbosch aan en daar ter plekke ga je richting Vught namelijk de IJzeren Man. Dit ven is net een Handpalm aan de zijkant, waarvan de wijsvinger richting Gilze-Rijen wijst. Bij nadering van de landingsbaan vertelde mijn collega mij dat hij als eerste over de baan zou vliegen en een doorstat zou maken. Ik zou dan meteen lande en richting dispursal taxiën. Daar aangekomen stapte ik vol trots uit mijn kist helaas stond daar de Mareschaussee en ik werd gearresteerd. Ik kon en wist niet hoe ik mijn collega moest waarschuwen.nadat hij arriveerde werd ook hij

Kleine vliegerwing
                   Klein militair Vliegbrevet.

gearresteerd. Als snel werd ons duidelijk dat ons uitstapje boven Utrecht niet werd gewaardeerd. Uiteindelijk kwamen we beiden voor een commissie die ons ontsloegen als vlieger in spé. Ik ben nog in beklag gegaan, omdat ik alleen een dienstbevel had opgevolgd. Ik daarbij geweldige steun van mijn squadron commandant, maar dat mocht niet baten. Dit was zo ongeveer het einde van mijn vliegercarrière. Mijn tweede teleurstelling, geen schuld toch verwijdering.

Dus weer met mijn oude vak begonnen als vliegtuig MG4 Firecntrol specialist wederom op de vliegbasis Twenthe. Nog geen 3 maanden daarna werd ik gevraagd of ik interesse  had in een opleiding voor het NIKE Geleide Wapensysteem. Daar had ik wel zin in, omdat daar een opleiding van 2½ jaar in de US, El Paso Texas en wel op Fort Bliss.

Intussen ging het geweldig met de verkering en hadden het plan om te gaan trouwen en dan alleen een wettelijk huwelijk. Je kon nooit weten of het MinDef (Ministerie van Defensie) de plannen niet wilde veranderen en dat dan waarschijnlijk de echtgenotes over konden komen naar de US. Wij vertrokken per boot eind januari 1958 met de Noordam van de Holland Amerikalijn naar New York.  In New York aangekomen logeerden we in de Young Men Christion Association (YMCA) en verbleven een week in die prachtige stad. Daarna gingen we met de trein dwars door de States naar El Paso Texas in 3 dagen en nachten. Aangekomen in El Paso en verder naar Fort Bliss werden we gelegerd in de 500 area. Vlot daarna begonnen de lessen bij 'The United States Army Air Defense School'. Eerst basic electricity en basis electronics (beide cursussen geweldig goed om de technische taalvaardigheid beter te leren). Daarna begon de echte cursus 'Nike Ajax Fire Contol System Maintenance Course - for NATO' en slaagden daarvoor in maart 1959. Daarna volgde de cursus 'Nike Hercules Fire Control System Maintenanc Transition Course - for NATO' en daarvoor en behaalden we onze diploma's in juni 1959. Vervolgens werd de opleiding voortgezet met een zogenaamd firing en package training op Tobing Wells en vervolgens op de 'United States Army Firing Range'.

Tenslotte nam ik afscheid van de Luchtnacht en ging met Functioneel Leeftijds Ontslag (FLO) op 3 oktober 1991.

De film van mijn Afscheidsceremonie zie je hier